Pennad a-raok kregiñ da vat

Genre
Théâtre
Langue
Breton
Source
Brest, Moulerezh ar C’hourrier, 1906
Remarques
Nous avons modernisé l’orthographe tout en conservant certaines tournures d'origine (mutations, particules verbales...).
Transcription
Sébastien Marineau
Dans le même ouvrage :

GWENC’HLAN, drouiz-meur, TALIESIN, drouiz yaouank

Ar pennad-mañ a c’hellfe bezañ lezet a-gostez.
Ne weler da gentañ nemet Gwenc’hlan war an teatr ; blev ha barv hir ha gwenn, hag o c’hoari gant e delenn, harpet ouzh an dervenn.

GWENC’HLAN o kanañ
Setu an heol o tiskenn a-dreuz ar gwez derv,
Drouk-livet ha glas e zremm evel dremm ar marv,
Ha ruz koumoul ar c’huzh-heol ’vel ar gwad tro-war-dro.
Eus ar c’houmoul er mor don setu kouezhet an heol,
Ruilhet ’vel ur penn-anaon ’kreiz an tarzhioù diroll,
Ken a skrij ouzh e welet ar bed holl gant horrol ;
Setu an heol o tiskenn a-dreuz ar gwez derv,
Drouk-livet ha glas e zremm evel dremm ar marv !

TALIESIN a gan, hep en em ziskouez c’hoazh, met o tostaat !
Dre-holl a drid ar maezioù
Me ’glev an alc’hweder o kanañ,
War nij dreist ar menezioù,
Da c’hervel gouloù-deiz da barañ ;
Tridal a ra va gwad ha va spered,
Kan dudius a voud em c’halon.
Heol burzhudus, strink da sked,
Ma tarzho dudi an deiz warnon !

GWENC’HLAN
Setu an noz du dre-holl oc’h astenn e askell,
A-dindani kousket sioul bugale Breizh-Izel,
Hag evit o luskellat, mouezh ar mor o sevel !
Setu, evit o spontañ, e kleuz ar c’hozh dervenn,
O sevel a-dreuz an noz kri mantrus ar gaouenn ;
C’hoant en deus da lavaret ne zihunfont biken.
Setu an noz du dre-holl oc’h astenn e askell,
A-dindani kousket sioul bugale Breizh-Izel !

TALIESIN oc’h en em ziskouez, drant o kanañ
Du-hont, war gern ar menez,
Setu c’hwi o skediñ, heol laouen ;
Heol glan, deiz al levenez,
Diskenn e strad teñval an draonienn !
Pobl, o leñvañ e kreiznoz ar marv,
Tavit, setu an heol o sevel ;
A-dreuz da goadoù derv,
An heol a bar warnout, Breizh-Izel !

GWENC’HLAN
Taliesin, va mab, na laouen eo da gan ;
Avi en deus ouzhit ar paourkaezh kozh Gwenc’hlan ;
Da gan a zo laouen ’vel kan an alc’hweder,
Pa gouezh ken fresk war boull ar galon, ma kreder
E kuzh, e pep notenn, ur berad glizh mintin ;
Sevel ’ra d’an oabl glas, ken sklêr ma gave din
A strink gant pep notenn ’vel ur bann-heol beure !

TALIESIN
Va c’han a zo laouen, va c’halon zo ivez ;
Un huñvre kaer deuet din a-berzh Doue, me ’gred,
Noz-deiz, hun pe dihun, a zalc’h war va spered ;
Seblantout a ra din, dre va huñvre, bezañ
War ur menez uhel : an heol prest da darzhañ
Eus puñs an noz a bign gant diri aour e skeul,
Hag ur mor a sklêrder a bign, a bign d’e heul !
E-keñver an heol-se, an hini a yoa kent
War zouar Breizh-Izel o tistaol sklêrijenn
Na vezo mui nemet ur c’hlaouenn peuzvarv,
Outi ur flammig sked ha moged, bep eil dro :
O c’hortoz an heol-se da barañ war an dud,
Heñvel eus an eostig a gan war skourr e c’hlud,
Trema tosta an deiz eus bordig ar menez,
Va c’halon-me a drid, a gan gant levenez !

GWENC’HLAN
Evel dit-te, noz-deiz, me am eus un huñvre ;
N’eo ket, siwazh ! sklêrder ha dudi ar beure
A sav d’e heul em c’halon-me da’m frealziñ ;
Va huñvre ’sav gantañ ur mor a velkoni,
Me, e-kreiz ar mor-se, strinket ha distrinket,
Gant an tarzhioù bep eil lonket ha dislonket,
Va spered, kas-digas, eus un eil spont d’eben
E-kreiz ar c’hu[du]run hag an deñvalijenn !
An heol santel, evel pa vije saouzanet,
Ne c’hell mui kaout e hent da barañ war ar bed ;
War ar sav-heol e chom an nor-dal serret kloz ;
Goude an noz n’ez eus da c’hedal nemet noz ;
Gant ar spont hag an naon, ’kreiz an nozioù du-dall,
An dud evel bleizi en em zebr, ’n ur yudal !

TALIESIN
Ha petra, a gav dit, a fell d’an doueoù
Reiñ deomp da anaout dre ar seurt huñvreoù ?
Hervez m’am eus desket, mestr, en da gentili,
Pa fell d’an doueoù reiñ d’an dud un ali
E tegasont dezho huñvreoù burzhudus.

GWENC’HLAN
Evidon-me, ’meus aon ’ve darvoudoù spontus
Prest da skeiñ war ar bed ; erru eo, me a gred,
An amzerioù skrijus merket gant an Drouized,
D’ur freuz a dle bezañ – n’eo ket etrezomp-ni,
Krouadurien netra, savet eus un tamm pri
– Met etre an doueoù a zo a-us d’hor penn
E bro ar sklêrijenn o vevañ hag o ren !

TALIESIN
Daoust d’ar boan a ra din ar goumoulenn teñval
A bign eus da spered, da zislivañ da dal,
Me ne c’hellan miret va c’halon da dridal ;
Va c’halon zo ennañ ’vel pa vez o c’hedal
N’ouzon peseurt dudi, evel pa vez e-kuzh
Dorn un doue ennañ ur c’halir burzhudus,
O kinnig da’m ene un evaj a c’hwezh-vat !

GWENC’HLAN o selaou ur c’han o tont eus a-bell
Tav ! Me ’glev an Drouized o pignat gant ar c’hoad !
Selaou eus an draonienn o mouezhioù kreñv heñvel
Eus trouz ar mor pa vez ar pardaez o sevel,
Pa voud, e skoultr ar gwez, mouezh an aezhennoù noz,
Pa leñv, dre ar maezioù, eneoù hon tadoù kozh !
An holl Drouized, am eus galvet eus a bep tu,
Dirak an daol-maen sakr bremaik a vo erru ;
Eus al lec’h santel-mañ, pa bigno hor pedenn,
D’hor speredoù teñval a deuio sklêrijenn ;
Pep hini a c’hello, va mab, neuze gouzout
Petra ’fell d’an doueoù reiñ deomp da anaout !

Chom a reont da selaou an Drouized, a dosta ’n ur ga-nañ, war don Bosenn Elliant.

Kaerañ dervenn a zisheole
Bro-Vreizh, eus ur mor d’egile,
A voa war lein ar Yun-Ele !

Diskaret gant un taol kurun,
Emañ war zouar yen ar yun,
He c’halon gozh e mil bruzun !

Dervenn, an tarzh en da skoaz,
A-us d’hor penn, a lugern c’hoazh
E vroud tan ’vel ur c’hleze noazh !

Ouzhpenn gourdrouz ar c’hurunoù,
Pe kroz ar mor dreist d’an aodoù,
A glever ’hed an traoniennoù !

Klemmvan an eneoù marv
Gant ar gaouenn a nij an dro,
Da greizenn gleuz ar gwez derv !

Mouezhioù a sav eus an douar,
Mouezhioù a gouezh eus an aer1
O komz gant an traoù dilavar !

Mouezh, m’ho pije bet, o traoù mut,
Na pebezh spontusañ burzhud
Ho pije disklêriet d’an dud.

Dre ma kanont, a zegouezh an Drouized.


1 ear