Annaig

Genre
Poésie
Langue
Breton
Source
Brest, P. Gadreau, 1902
Contenu
Texte intégral
Remarques
Nous avons modernisé l’orthographe tout en conservant certaines tournures d'origine (mutations, particules verbales...).
Transcription
Sébastien Marineau
pierre pronost - annaig
Dans le même ouvrage :

Pierre Pronost - Annaig
Pierre Pronost, Annaig et Lili ha roz gouez (couverture)

Gant ar Gelted e vez kemmesket an dihun hag an huñvre, ar bed-mañ hag ar bed all, war a leverer. Se zo kaoz e kaver ken bras diforc’h etre al lennegezh eus Breizh hag hini eus Bro-C’hall, marteze.

Setu ar garantez hec’h-unan, lakaet da verc’h : Annaig en tu-mañ, Hélène en tu-se. Pa gan Pierre Pronost glanded hec’h ene, e kan Pierre de Ronsard kened he c’hig...

Emañ Annaig o vervel : ne vern, gwell a se zoken, ne vo ket saotret he feurbadelezh gant ar pemdez. Emañ Hélène o koshaat : mallozh warnezhi, pa n’he deus mui nozvezhioù e-leizh da dañva...

Gant Pierre Pronost, da nebeutañ, e vez kemmesket ar c’hlac’har hag ar feiz, ar c’heuz hag ar spi, hag evel-se e teu deomp daeroù puilh.