D’ar barzhed eus ar C’hreisteiz

Genre
Poésie
Langue
Breton
Source
Paris, Sandoz et Fischbacher, 1880
Remarques
Nous avons modernisé l’orthographe tout en conservant certaines tournures d'origine (mutations, particules verbales...).
Précisions
Nous avons laissé le titre original, mais il va de soi que la forme correcte est « ar Varzhed... ».
Transcription
Sébastien Marineau
Dans le même ouvrage :

  I 

’Us d’ar vro ’vel ur vogedenn
Ar goañv didruez a dremen. 

En oabl hudur heolig Doue 
War Dreger na baro feteiz ; 

Ul liñsel wenn war an douar, 
Erc’h ha skorn, ha kañv ha glac’har. 

Hag an avel war Menez-Bre 
Bemnoz a yud ’vel ar freizher,    [preizher] 

’Vel evn an Ankoù ’pad an noz 
An avel war ar menez kozh. 

Neuze ’sav eus an douar pri 
An dud varv e-maez o zi : 

Pedit, tud vat a Vreizh-Izel, 
Emberr pa glevfet an avel. 

Ab’oe bloavezh ar vosenn veur, 
Ur goañv ken kalet, kenvreudeur : 

N’eo ken ar c’hlozard* ’kreiz ar c’hoad,    [ar gegig] 
Nag an naered o c’hwibanat ; 

Na glever nemet ar mor bras 
A lamm hag a grozmol, siwazh ! 

– ’Kichen an aod d’an hanternoz 
Petra, gwregig, ’out o c’hortoz ? 

Ma gwaz a d-ay ouzh sked al loar 
Hag e vugale, ’maint pevar ; 

Ab’oe an abardaez ’meus doan, 
War ar garreg ’youc’h ar morvran. 

Klemmus, ’vel ar c’hlaz en draonienn, 
Klemmus ar c’houmm war-dro – Loaven. – 

An deiz war-lerc’h pevar arc’hed 
Da gaout ar Porzh-Gwenn ’oant douget, 

Douget eus an enezenn-erc’h*,    [loaven] 
Ur vaouezh mantret war o lerc’h : 

Pa oa an hanternoz o son, 
’Oant bet beuzet ’kreiz ar mor don. 

  II 

Ur vro, ’zo bet lâret din-me, 
Ur vro zo e tu ar c’hreisteiz, 

’Lec’h an dud a zo eürus, 
Rak an amzer vat zo padus ; 

Ar vro-se ivez ’ribl an dour, 
Ar mor-se bepred glas ha flour, 

Glasoc’h ’vit brozh en abadenn 
Ha flouroc’h c’hoazh evit seizenn ; 

Dre an tonn ’n aezhenn ’ra stadig 
’Vel d’e ankene* ur floc’hig ;      [e drester] 

Ha pa c’hwezh an aezhenn klouar, 
Drev a rez an houl d’an douar, 

’Lec’h er gwez kammed an delioù 
Na gweñv[ez]ont, nag ar bleunioù ; 

Ar bleunioù bepred zo kempenn, 
Hag eno ’diskuizh ar gwenen*.    [gwenan] 

Ul liorzh dre holl ’larfen-me, 
Avaloù aour, ha glas ar gwez : 

En neizh-se an evned zo drant, 
Hag ar merc’hed ivez zo koant, 

Ken koant, ken koant, Aotroù Doue, 
Ken na gredfen sellet oute. 

D’o feunteun santel r’hallfen mont, 
’Lec’h d’ar pardon holl a deuont, 

Ha neuze ’glevfen ar barzhed 
O kano* o gwerzioù brudet,    [o kanañ] 

Laouen ’vel ar gwennili ’nij, 
Ha muioc’h ar mordrouz na blij : 

Ar baradoz ’lârfen eno, 
Ma na vije keit eus ma bro. 

– Paotr-karr, war an tu all d’al lenn 
Ha na welan ur verc’hig wenn ? – 

Ur verc’h o kannañ ’traoñ an dour, 
Gwenn he sae, ha blev melen aour. 

– Ha na glevan ur vouezh ivez 
A lâr kanaouenn an aelez ? –

Mouezh ar plac’h yaouank a glevez 
A lâr kanaouenn ar Werc’hez ; 

Kollet amañ eus a bell bro 
D’he bro yen a lâr kenavo, 

Hag a c’houl’ pe bremañ mervel 
Pe gwelet ur wech Breizh-Izel. – 

Deus eta, merc’hig, ’n da vro yen 
E bro an derv, tost d’ar Porzh-Gwenn.