ar Wazhig-dour

Genre
Poésie
Langue
Breton
Source
Saint Brieuc, René Prud’homme, 1905
Remarques
Nous avons modernisé l’orthographe tout en conservant certaines tournures d'origine (mutations, particules verbales...).
Transcription
Sébastien Marineau
Dans le même ouvrage :

    da Rener skol gristen Plougastell

Pet gwech d’an hañv ’on ’n em blijet,
Pell diouzh an trouz ’n ul lec’h kuzhet,
En ur foenneg, va-unanig,
Tost d’ur wazh-dour a red sioulik.

E-pad ma tev an heol berv,
Azezet dindan an derv,
Me ’sell ouzh an dour, hep paouez
O kas dre-holl freskadurezh.

Dre zour ar wazhig glazennoù
A ra diwanañ bokedoù
A bep seurt liv, c’hwezh-vat ganto,
Evel stered ni o gwelo...

Laboused, ho kan dudius,
A laka va spered eürus ;
Setu dour fresk, hep aon ebet,
Soubit ennañ ho pluñv rostet.

Pa ho peus ho Krouer meulet,
A dra sur c’hwi hoc’h eus sec’hed,
Tostait eta, evnedigoù,
Evit eus dour red ar maezioù.

Preñved askellek livet kaer
A dremen ’us d’an doureier
O klask freskaat o izili,
O gwelet a ran gant dudi.

Livirit din, gwazhig lirzhin,
Da belec’h ’it-hu ken mibin ?
Pres warnoc’h, morse n’ehanit,
E tu ebet c’hwi na chomit...

« Mont a ran, mignon, d’en em daol
Er mor bras, siwazh ! d’en em goll…
Eveldout na ran ’met tremen,
Hep chom da c’hoari en draonienn. »

Ar gentel a ra din huñvreal ;
Va spered a nij d’ar bed all...
Pegement a dud a dlefe
Selaou ar wazh eveldon-me !...