Bleunioù a garantez (08) : Tiegezh nevez (an)
* Nous avons modernisé l’orthographe selon le standard peurunvan, mais nous avons respecté les tournures d’origine (et notamment les mutations et les particules verbales).

Nag a c’hlac’har he devoa bet ar baourkaezh Janig o kuitaat evit mat an ti tadel, a vire e pep korn anezhañ kement a eñvorioù ker d’he c’halon.

Ne oa ket bet pell, koulskoude, evit trec’hiñ ar barr anken-se, ha kennerzhet gant he c’harantez, en em roas kalonek d’an dleadoù a c’houlenne diganti he micher a benn-tiegezh.

– Bezit pizh, onest ha labourus, a lavaras dezhi ar re gozh, hag en em dennot mat, gant gras Doue.

An dud yaouank a sentas ouzh an alioù-se. Ar C’hoadig, bet dilezet e-pad pell amzer, a oa kalz a welladenn d’ober warnañ. Perig hen gwelas hag a dennas gounid a gement-se. Janig, diouzh he zu, ne gasae ket al labour. Poaniañ a raent a-hed an devezh, pep hini eus e du, ha goude, azezet war an oaled ledan, nag e kavent berr nozvezhioù hir ar goañv, gant mignoned vat deuet da ober ganto ur c’hornad butun, pe aliesoc’h o-daou o tivizout diwar-benn trubuilh ha levenez an deiz tremenet, labour an deiz war-lerc’h, spi an amzer da zont, troioù an amzer gwechall.

– Ha Jobig ? eme Ber a-wechoù, ’c’h eus ket gwelet anezhañ pell ’zo ?

– Nann, eme Janig. Pa wel ac’hanon o tostaat e pleg e benn hag e tro kein.

– Ur wech bennak em eus gwelet anezhañ o tremen dirak an ti, ha, bep gwech, e tro e benn d’an tu all.

– Paourkaezh paotr, eme Janig.

– A, va flac’h kaezh, a-benn an hañv e ranki tremen hep bleunioù. Aze out tapet !

Hag an dud yaouank a c’hoarzhe.

Met Jobig, petra oa deuet da vezañ ?... Ar paourkaezh ne oa ken ar memes hini. Eñ, ken laouen, ken c’hoarzhus diagent, a oa deuet da vezañ teñval, rok ha diseblant. Ne gomze ouzh den. Ar goañv, a harze outañ da vont d’ar c’hoad, hen dalc’he prizoniet er gêr alies en e wele. Yann Vras hag e dud a oa krog da vezañ nec’het gantañ.

– Mar ne zeu ket gwashoc’h da cheñch ? eme ar vamm.

– Ne ouzon ket, eme Yann. Ret eo lavarout e oa e soñj gant Janig, evel p’en dije e skiant-vat.

Hag an nevez-amzer a zeuas. Ar c’hoadoù en em wiskas a c’hlazur, ar spern-gwenn a vleunias, ar maez en em c’holoas a gan hag a c’hwezh-vat, hag ar C’hoadig a zeuas de vezañ ur gwir neizhig a zudi.

Ar priedoù yaouank a gare an neizhig-se ha n’hen kuitaent nemeur. D’ar Sul, d’an oferenn ha d’ar gousperoù. Goude, da welout an tadoù ha mammoù, o gortoze gant kement a bres, ha d’ar gêr adarre. Eno e oa o buhez hag o holl eürusted.

– Graet e oant an eil evit egile, a lavare an dud.

Hag ar re a dremene hebiou d’ar C’hoadig a selle outañ evel ouzh ur baradoz vihan.

Nag a zouster a zo kuzhet e buhez un tiegezh kristen. Pegen foll eta, ar re a dremen o amzer, bep Sul, bep gouel, o tismantrañ hag o veuziñ an eürusted-se en ostalerioù, er gwin-ardant milliget ! D’ar Sul, d’abardaez, oc’h ober ur valeadenn gant bugale ha pried, er gêr d’an noz, e-tal an oaled ledan, e-kreiz ur gurunenn a garantez, pebezh eurvad dibriz, pebezh taolenn frealzus, disprizet, siwazh, gant kement a dadoù, dianav evit ken lies a diegezh, ha ken aezet da dizhout, koulskoude, koulz d’ar paour evel d’ar pinvidig !

Ken diaviz all ar re a weler bemdez o tec’hout diouzh o bro, da glask an eürusted a vez kinniget dezho en draoñienn e-lec’h m’int ganet, e-kreiz maezioù peoc’hus o Breizh-Izel !

Janig hag he fried a anaveze ervat talvoudegezh an eürusted-se, a greskas c’hoazh evito pa deurvezas Doue, a-benn ar goañv war-lerc’h, degas un aelig bihan, ur mabig ar c’hoantañ, da laouenaat o ziegezh.

Adalek neuze n’o dije ket troket o stad gant hini ar priñs galloudusañ.

– Re eürus omp, a lavare Janig. Ne ouzout ket, Perig ? Me am bez aon a-wechoù na vefemp re...

– Peseurt soñjoù ! a lavare Perig. Doue a ro dimp hon eürusted. Keit ha ma vimp feal d’e lezenn, e c’hallomp bezañ dinec’h.

Un devezh hañv, ar paotr Yannig a oa kousket en e gavell dirak an nor, e disheol ar spern-gwenn. Ar vamm a yae hag a zeue dre an ti en-dro d’he labour.

Jobig a dremenas dre an hent o tont eus ar c’hoad.

Pa welas ar c’havell gant e rideozioù gwenn, e chomas en e sav. Petra a dremenas en e spered ?... Digeriñ a reas ar glouedennig wenn a gloze d’ar porzh, ha, goude bezañ sellet mat en-dro dezhañ, e teuas goustadik betek ar c’havell.

O klevout un trouz bennak, Janig a zeuas da doull an nor. Un tammig aon a grogas enni o welout Job e-tal ar c’havell, met e zremm a oa ken madelezhus, seblantout a rae ken eürus, ma chomas ar vamm amguzhet da sellout outañ.

Jobig a oa evel semplet dirak ar bugel. A-viskoazh en devoa bet ur garantez vras evit ar vugaligoù, hag e blijadur a veze ober en-dro dezho. Ar garantez-se a seblantas dihuniñ en e galon, ha Janig e gleve o lavarout :

– O, an aelig koant ! Toutouig, mab bihan ! Toutouig la la !

War an taol, Yannig a zihunas. Neuze an diskiant a bozas war ar c’havell ar bleunioù a oa gantañ, hag o treiñ kein, e tec’has goustadik, evel ma oa deuet.

Pa voe distro an tad eus ar park, Janig a gontas dezhañ gant pres ar pezh a oa tremenet.

Vous êtes ici

association Daskor Breizh
06.11.32.35.32.
36, rue Basse,
29600 Morlaix