Bleunioù a garantez (04) : Bleunioù
* Nous avons modernisé l’orthographe selon le standard peurunvan, mais nous avons respecté les tournures d’origine (et notamment les mutations et les particules verbales).

Ur beurevezh, en ur zigeriñ prenestr he c’hambrig, Janig a gavas warni un torkad bleunioù koant, goloet a c’hlizh ha nevez-kutuilhet. Chom a reas souezhet. Daoust piv en devoa degaset ar boked-se eno ? Ur paotr yaouank, a-dra-sur, rak lakaet e oa bet e-pad an noz... Perig ?... Ne grede ket, re gustum e oant an eil ouzh egile evit lavarout en dije graet c’hoarioù evel-se, pa ne oa ket he gouel... Piv a-hend-all eta ? Ha Janig gant ar bleunioù da gambr he mamm. Homañ ne oa ket sklêrijennetoc’h eget he merc’h. Ur garantez kuzhet a oa er boked-se, met daoust e pe galon e oa diwanet ?... Fañch ar Merer ? Hennezh a oa pinvidik... Laouig ar Rouz ? Kaner ha dañser evel ne oa ket !... Pe c’hoazh Herri ar Gareg, a selle ouzh Janig abaoe pell ’zo en ur huanadiñ ?... Unan bennak e oa, a-dra-sur, met piv ?

Kaset e voe keloù da Berig. Hemañ kentañ a reas a oa en em zisammañ. N’eo ket eñ a oa ar perc’henn. Klask a reas evel ar re all, met hep muioc’h a chañs. Paotr e vleunioù karantezus a chome dianav.

Eizh deiz a dremenas, hag, ur beurevezh, setu ur boked all war brenestr Janig, brasoc’h ha kaeroc’h c’hoazh eget ar c’hentañ.

– Nom d’am pesked ! eme Berig, en ur grafignat kostez e benn, setu aze un hinkin avat ! A daolioù bleuñv ec’h a hemañ dezhi !

– Pelec’h kavout feson dudiusoc’h ? eme Janig en ur vousc’hoarzhin. Hep mar, e garantez a zo ken gwerc’h, ken flour hag e vleunioù.

– Diwall na dremenfe ken prim hag i, eme Berig... Met, kuit a farsoù, me ’zo krog da vezañ nec’het.

– Peseurt koñchoù ! eme ar plac’h yaouank. Ken nebeut a fiziañs ec’h eus ez Janig ?... Met, memes tra, fentus eo, hañ !

– Fentus ken na rankan gouzout piv eo ! Nag e rankfen tremen pemzek deiz hep mont em gwele.

E-pad eizh deiz ec’h eveshaas. Krog e oa da skuizhañ, – ne oa ket hep abeg, – pa welas, ur sulvezh vintin, a-raok an deiz, Jobig, ya, Jobig ar C’hoadoù, en ur zistreiñ eus ar c’hoad, o tostaat sioulik da brenestr ar plac’h koant hag o lakaat goustadik ur boked glizhennet er memes lec’h gant an daou all.

Perig a zirollas da c’hoarzhin :

– Hola ! hola ! ur gwall enebour am eus tapet aze. Ne grenen ket hep rezon ! n’eus forzh, ez an d’ober ur c’housk bremañ... A, Jobig ! Janig, avat, a zo o vont da c’hoarzhin.

Hag, an deiz war-lerc’h ar beure, ar paotr a gemere gwenodenn ti e zousig. E oa homañ o lakaat ar bleunioù en ur werennad dour sklaer, he mamm en he c’hichen.

– Ur boked adarre, emezi kerkent ha ma welas he mignon.

– Adarre ! eme hemañ. O, Janig, stad a zo ennout gant da vleunioù, met muioc’h a vo c’hoazh pa anavezi o ferc’henn.

– Penaos ? Te ’oar piv eo ? Komz prim ’ta, Perig.

– Klask c’hoazh, eme ar paotr o vousc’hoarzhin.

– Kleuzet a-walc’h em eus va fenn evel-se. En anv Doue, dinec’h ac’hanon !

– Jobig ar C’hoadoù, dimezell Janig, eo ar c’hoanteg ijinus-se !

– Jobig ar C’hoadoù ! eme ar plac’h yaouank o tirollañ da c’hoarzhin. Arsa, va Doue evelkent, hag e kav deoc’h eo dre garantez ?

– Dre garantez ?... Ya, sur end-eeun ! Ma’z pije gwelet gant pebezh evezh e renke e vleunioù ha pebezh sell a daolas, a-raok kuitaat, war ar prenestrig serret !

– Paourkaezh Jobig ! emezi. Biken n’em bije soñjet !

– Perak ’ta, Janig, eme ar vamm, ne vefe ket gouest kalon ar paourkaezh-se da c’houzañv evel ar re all ? Na rit ket a c’hoap, bugale. Pec’hed e vije. An huñvre-se, a-dra-sur, a zo prederiet gant hennezh abaoe pell ’zo. Met, d’am soñj avat, degemer e vleunioù a zo reiñ tu dezhañ da genderc’hel. Mar grit diouzhin, e vo lezet ar boked war ar prenestr. Pa gavo anezhañ sec’het en e blas, marteze ec’h intento.

– Ma, avat, eme Berig, kement-se n’eo ket va soñj-me. An inosant paour en deus, a-dra-sur, ur blijadur vras o tastum ar bleunioù-mañ da Janig. Chom hep o degemerout a vefe ober dezhañ re a boan-galon.

– Abred pe ziwezhat e ranko gouzout !

– Marteze a-benn neuze en devo cheñchet soñj.

Hag ar merc’hed a yeas da demziñ en em wiskañ evit an oferenn-bred, tra ma tistroe Perig d’ar gêr d’ober kemend-all. Ya, met ar fent a oa re vras. Da gentañ mignon a gavas war e hent, ar paotr yaouank a zisplegas an nevezinti. Ar brud a redas buan, hag a-benn an noz, ne oa kont er gêriadenn nemet eus karantez Jobig.

– Diwall, Perig, eme unan ; ur gwall vleiz ac’h eus aze.

– Kae da serriñ bleunioù, eme un all ; anez ez out paket.

Jobig ivez, a c’hellit krediñ, ne oa ket espernet.

– Petra hon eus klevet, Jobig. Ez out o vont da zimeziñ, ha d’ur goantenn, ma ’gomz dit ! Ar vravañ eus ar vro ! Ur mestr out da c’hoazh !

Jobig ne responte ket alies, met c’hoarzhin a rae kalonek, hag an holl gomzoù-se en em c’harane don en e benn. Koulz pe goulz eus an deiz, e kave tu da vont d’ar c’hoad da gutuilh ur boked d’e zousig. N’en devoa nemet an doare dudius-se da ziskuliañ dezhi e garantez.

Siwazh ! huñvreoù aour ar paourkaezh Job a oa war var da vezañ bruzhunet.

Vous êtes ici

association Daskor Breizh
06.11.32.35.32.
36, rue Basse,
29600 Morlaix