Jobig

Genre
Roman
Langue
Breton
Source
Brest, Gwalarn, 1933
Remarques
Nous avons modernisé l’orthographe tout en conservant certaines tournures d'origine (mutations, particules verbales...).
Transcription
Aleksandr Ar Gall
Dans le même ouvrage :

– Ac’hanta, Jobig, pelec’h ec’h ez ken laouen ?... D’ar c’hoad adarre, kuita ? Da glask bleunioù ha mouar du ?

Jobig a respontas dre ur mousc’hoarzh kalonek, hag, en ur c’hwitellat un ton dezhañ e-unan, e kendalc’has gant e hent.

– Paourkaezh Jobig, eme ar paotr yaouank a gomze outañ, Doue a ro koñfort ha plijadur da bep hini hervez e damm skiant war an douar-mañ.

Jobig ar C’hoadoù, – ul lesanv savet dezhañ, – a oa ur paourkaezh diod, mevel en ur vereuri eus ar Gêr-Wenn. Izel a spered abaoe e vugaleaj, en devoe bet ar gwalleur da goll abred e dad hag e vamm, peorien gaezh, met tud a boan ha tud a-feson. Prest goude marv ar re-mañ, ar c’hozh lochig balan a servije dezho da di a gouezhas en e boull, hag an emzivad en em gavas war an hent bras, hep goudor, hep souten, na siwazh, spered a-walc’h da c’hounit e damm bara.

Un tiegezh kristen eus ar gêriadenn a gemeras truez outañ.

– Ba ! eme Yann Vras d’e bried, ur genoù ouzhpenn e-touez kemend-all, petra eo se ? Ar paotrig a savo tamm-ha-tamm da heul hor re. Ne santimp ket hen degas hag un ober mat hor bezo graet, ma vimp digollet dioutañ gant Doue.

Ha dor an ti trugarezus a zigoras frank dirak an emzivad. Gwechall e oa stank en hor Breizh ar c’halonoù aour-se. Doue d’o mirout hiziv c’hoazh, niverus en hor bro ! Tennañ a reont dezhi eurvad ha bennozh.

Ar paotrig a greskas, ar c’hrennard a zeuas da vezañ paotr yaouank. Met e spered ne zigore tamm ebet. Diaes e vije, avat, kaout gwelloc’h kalon egetañ. Mirout ar saout ha diwall bugale vihan e vadoberourien a oa bet e vicher a-viskoazh, hag ur vamm dener n’he dije bet evit ar re-mañ, muioc’h a evezh na brasoc’h karantez. Gant-se, laouen dalc’hmat, Jobig en devoa gounezet grad-vat an holl. An ti a seblante goullo pa ne veze ket er gêr.

An amezeien a lavare alies da Yann Vras e oa sot o virout war e choug un den na rae dezhañ koulz lavarout, labour ebet. Yann ne responte ket dalc’hmat, met e soñj en devoa.

Penaos, kas Jobig er-maez eus e di ? Biken avat ! An tiegezh ne vije ket ar memes hini ! Ne oa ket prest !

Hag ar bloavezhioù a dremene, skañv ha laouen, evit ar paourkaezh diskiant, eürusoc’h marteze en e stad eget ar speredekañ eus ar bed. Evit gwir, un den iskis e oa Jobig. Bep Sul ha d’ar pemdez, e veze gwelet, ur banerig vroenn ouzh e vrec’h, o treuziñ ar gêriadenn hag o kemer gwenodenn ar c’hoad bras a oa a-gostez da gêr. Ac’hano e teue dezhañ e anv, hag eno gant al laboused e veze en e blijadur.

Doue, ma’n devoa serret outañ levrioù skiantek an dud, a zispake sklaer dirazañ an teñzorioù kuzhet e levr kaer ar Grouadelezh. Gwelet e veze o chom eurvezhioù penn-da-benn, azezet war ar man ouzh troad  ur wezenn, pe harpet ouzh ur garreg, da selaou richan un evnig, da sellout ouzh ur wazhig o ruilhañ war ar bili aour e-mesk ar bleunioù.

Un devezh, daou alies zoken, e chome evel-se da redek ar c’hoadoù, ha ne zistroe nemet leun e baner a vouar, a graoñ, a lus du, a roe a-hed an hent d’ar vugale. Kement-se holl en devoa gounezet dezhañ karantez tud vat ar Gêr-Wenn. Er gouelioù, er beilhadegoù, er predoù, Jobig a oa klasket ha prizet evel ar re all.

An dud yaouank, evit farsal, a c’houlenne outañ a-wechoù :

– Ha te, Jobig, n’ec’h eus ket choazet mestrez ebet, evit c’hoazh ? Poent eo dit soñjal, paotr ! Alo, gwelomp hag-eñ ec’h eus lagad !

Jobig ne responte ket, met e soñj en devoa, evel ma’c’h it da glevout.